فیلم آموزشی تاریخچه ی محاسبات و محاسبات ابری

فیلم آموزشی تاریخچه ی محاسبات و محاسبات ابری

فیلم آموزشی تاریخچه ی محاسبات و محاسبات ابری

فیلم آموزشی تاریخچه ی محاسبات و محاسبات ابری

فیلم آموزشی تاریخچه ی محاسبات و محاسبات ابری از سری فیلم های آموزشی وب سایت نتورک شو networkshow محاسبات ابری می باشد. در این فیلم آموزشی که توسط سرکار خانم مهندس ترابی تهیه و آموزش داده شده است با انواع محاسبات و محاسبات ابری آشنا خواهید شد. در ادامه آموزش های پیاده سازی محاسبات ابری قرار خواهند گرفت که در مقالات و نوشته های بعدی به صورت کامل برای شما قرار داده خواهد شد.

رایانش ابری (به انگلیسی: Cloud Computing) مدل رایانشی بر پایه ی شبکه‌ های رایانه‌ای مانند اینترنت است که الگویی تازه برای عرضه، مصرف و تحویل خدمات رایانشی (شامل زیرساخت، نرم‌افزار، بستر، و سایر منابع رایانشی) با به کارگیری شبکه ارائه می‌کند. «رایانش ابری» از ترکیب دو کلمه رایانش و ابر ایجاد شده است. ابر در اینجا استعاره از شبکه یا شبکه‌ای از شبکه‌ های وسیع مانند اینترنت است که کاربر معمولی از پشت صحنه و آنچه در پی آن اتفاق می‌ افتد اطلاع دقیقی ندارد (مانند داخل ابر) در نمودار های شبکه‌ های رایانه‌ای نیز از شکل ابر برای نشان دادن شبکه ی اینترنت استفاده می‌ شود. دلیل تشبیه اینترنت به ابر در این است که اینترنت همچون ابر جزئیات فنی‌اش را از دید کاربران پنهان می‌ سازد و لایه‌ای از انتزاع را بین این جزئیات فنی و کاربران به وجود می‌آورد. به عنوان مثال آنچه یک ارائه‌ دهنده ی خدمات نرم‌افزاری رایانش ابری ارائه می‌ کند، برنامه‌ های کاربردی تجاری آنلاین است که از طریق مرورگر وب یا نرم‌افزارهای دیگر به کاربران ارائه می‌ شود. نرم‌افزارهای کاربردی و اطلاعات، روی سرورها ذخیره می‌ گردند و براساس تقاضا در اختیار کاربران قرار می‌ گیرد. جزئیات از دید کاربر مخفی می‌ مانند و کاربران نیازی به آشنایی یا کنترل در مورد فناوری زیرساخت ابری که از آن استفاده می‌ کنند ندارند.

رایانش ترجمه کلمه ” Computing” است که در بعضی متون به جای رایانش از محاسبات و پردازش استفاده شده است.

ویکی پدیا

در فیلم آموزشی تاریخچه ی محاسبات و محاسبات ابری در مورد بحث cloud یا محاسبات ابری با تاریخچه ای از فناوری محاسبات شروع کرده ایم. در ابتدا محاسبات مبتنی بر MainFrame مطرح شده است. بدین صورت که یک منبع محاسباتی با حجمی بزرگ که قدرت پردازش آن در حد PC های امروز بود، بوجود آمد که کاربر می توانست از طریق یک واسط به نام ترمینال، دستورات مربوطه را به سمت MainFrame بفرستد و نتیجه ی محاسبات را روی نمایشگر مشاهده کنید.

ترمینال ها از یک صفحه کلید، نمایشگر و موس تشکیل شده اند. در واقع ترمینال ها قدرت پردازش نداشتند و مثل یک واسط برای اعمال دستورات به سمت MainFrame به کار برده می شدند. در تصویر زیر شما MainFrame IBM 360 را مشاهده می کنید:

mainframe-360

با وجود اینکه این MainFrame حجم بزرگی دارد ولی قدرت پردازشی آن در حد PC ها یا لپ تاپ های امروزی بوده است. بخاطر اینکه هزینه ی نگهداری  MainFrame معمولا بیش تر بوده و کلا سازمان هایی که از این فناوری استفاده می کردند هزینه ی نگهداری آن زیاد بوده، بنابراین فناوری به سمت PC ها سوق داده شده است. همان PC هایی که هر شخصی در خانه دارد و بوسیله ی آن محاسباتش را انجام می دهد.

پس از آن PC ها در کنار همدیگر، شبکه ها را تشکیل دادند و بحث شبکه کردن کامپیوتر ها پیش آمد. بعد از اینکه فناوری شبکه رشد پیدا کرد و شبکه ها بیش تر و بیش تر شدند و شبکه ای از شبکه ها یا همان اینترنت ظهور کرد و شبکه ها به شکل کلاینت سرور در آمدند، یعنی یک سری کامپیوتر ها بودند که نقش سرور را ایفا می کردند و خدماتی را بر روی بستر اینترنت به کاربرها ارائه می کردند و کاربر ها از طریق PC ها یا کلاینت به سرور ها متصل می شدند و آن خدمات را دریافت می کردند.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شانزده − 1 =